Pafos 8-11 wrzesień 2011

Długo oczekiwana, fala gorącego powietrza uderzyła w nas przy schodzeniu ze schodów samolotu. Witamy na Cyprze! I choć mamy zarezerwowane wakacje z Brytyjczykami w Pafos (bo tak jest taniej) nie zamierzamy ich spędzać, siedząc w basenie I popijając hotelowego drinka. Cypr jest jednym z ulubionych kierunków brytyjskich I rosyjskich wielbicieli wakacji All inclusive.  Ponad 50% mieszkańców mówi po rosyjsku, a w ofertach o prace często pytają o znajomość rosyjskiego. Wyspa oferuje wszystko to, czego zmęczeni praca turyści oczekują- luksusowe hotele z basenami i wszelkimi innymi rozrywkami, mnogość barów i restauracji, piękne widoki i co nie mniej ważne wszędzie można porozumieć się po angielsku i rosyjsku. Angielskie jedzenie nie jest tylko pozostałością po brytyjskim panowaniu- ma także zmniejszyc tęsknotę Brytyjczyków do ojczyzny.

Kourion- Troddos- Limassol 11- 15 wrzesień 2011

Jednak upal daje nam kość- wracamy do Pafos.

 W końcu docieramy do sławnego klasztoru w Kykkos. Oprócz Rosjan, nie spotkaliśmy nikogo. Cypryjczycy, których jest na wyspie około 800 000 – drugie tyle to cudzoziemcy w znakomitej to w większości wyznawcy religii prawosławnej, posługujący się językiem greckim, zajmujący się głownie turystyka. Mieszkańcy wyspy zachwyceni popularnością swojej wyspy, a co za tym idzie profitami, które za tym Ida sa jednak bardzo zdziwieni kiedy nie mogą porozumieć się w swoim ojczystym języku, gdyż większość pracowników sektora usług to cudzoziemcy.

Nikozja- północne wybrzeże Cypru 15- 18 wrzesień 2011

Po dluuuuuugim I jeszcze bardziej krętym powrocie z gór Trodos, nasza decyzja, choć nieprzemyślana, była błyskawiczna- Nikozja (grec.Lefkoşa). Ucieszyła nas perspektywa wizyty w mieście niezwykłym, jedynym na świecie, bo podzielonym. Cypryjska stolica, która w skutek Tureckiej inwazji w  1974 roku została podzielona na część cypryjska i turecka (Turkom przypadł również północna część wyspy). Taki stan rzeczy istnieje i dziś, a Nikozja stała sie jedyna na świecie podzielona stolica. Droga z Pafos zajmuje 2,5 godziny. Mknie sie szybko nowoczesna autostrada. Cypryjska część Nikozji tętni życiem, jest mieszanka noweczesnosci i tradycji, jednak to miasto typowo greckie. Nikt nigdzie sie tu nie spieszy. Bo po co! jest juz godzina 13.00! Cypryjczycy pracują 6 dni w tygodniu, z wyjątkiem urzędników i  pracowników sektora finansowego, którzy maja zwykle skrócone godziny pracy – banki najczęściej pracują tylko do południa. Turecka część a co za tym idzie muzułmańska część jest znacznie bardziej orientalna ale i dużo biedniejsza. Na wejściu do Turcji nie jest wymagana wiza a jedynie służby graniczne dają do reki małą kartkę z podstawowymi informacjami. Wracamy na stronę grecka. Marta zauważyła ulicznego sprzedawcę soku pomarańczowego. Pyszny! I znowu wracamy do Pafos...

Po co na Cypr?

Cypr, niestety, nie jest popularnym kierunkiem wśród Polaków. Co prawda, Aya Napa jest dość często odwiedzana w sezonie letnim, ale reszta wyspy nie jest szczególnie znana. Ciężko nawet znaleźć przydatne informacje w Internecie. No to trochę dla kochanych internautów:

Wyspa, u brzegów której z morskiej piany wynurzyła się  bogini Afrodyta zachwyca pięknymi krajobrazami, tropikalna przyroda i świetnym jedzeniem. Wyspa nosi w sobie wpływy kultury romańskiej, bizantyjskiej,hellenistycznej,tureckiej i angielskiej, które przyjawiaja się w architekturze i sztuce. Można tu odnaleźć ruiny mitologicznej świątyni Apolla, Dionizosa, Achillesa i Tezeusza a i również przepiękne prawosławne świątynie u brzegów morze czy tez ukryte głęboko w górach.

Cypr, który od 2004 roku jest członkiem Unii Europejskiej, nie jest jednak częścią strefy Schengen, może pochwalić się wysokim wzrostem gospodarczym i bardzo niskim podatkiem od spółek zagranicznych, co czyni go idealnym miejscem dla rozwoju biznesu;

Wyspa kusi turystów nie tylko tropikalnym klimatem ale i mnogością atrakcji, znajda tu cos dla siebie wielbiciele sportów wodnych, golfa, koni a i miłośnicy gór.

Wybierając się w głąb wyspy w góry Troddos można zobaczyć malownicze wioski, odkryć maleńkie rodzinne winiarnia a co najważniejsze podziwiając maleńkie świątynie prawosławne. Nie można nie odwiedzić świątyni w Kykkos, która dla wyznawców prawosławia jest niczym Jasna Góra dla katolików w Polsce.

Będąc na Cyprze oczywiście nie można odmówić sobie skosztowania sera – hallumi, zwłaszcza w grillowanej  wersji, świetnego cypryjskiego wina I wielu innych potraw, które mamy nadzieje, sprawdzicie sami. Powodzenia!

Naszą podróż rozpoczeliśmy już w piątek, wylatując z London Gatwick, skąd wieczorem mieliśmy samolot do Mombasy. W Mombasie wylądowaliśmy w sobote rano i razem z około 300 innymi osbami, czekaliśmy około godziny na przyznanie wizy. Potem szybko łapaliśmy taksówkę na dworzec autobusowy. Nasz taksówkarz okazał się być niezwykle rozmowy i przyjacielski i o dziwo wiedział co nieco o Polsce, kojarzył Wasłesę i niedawną katastrofę prezydenckiego samolotu. Przedmieścia Momabasy bynajmniej nie wyglądają bardzo biednie- slumsy są wypełnione ciasno zbitkami z blachy falistej, tektury, opon, i czym popadnie. Przęciętna wielkość baraku to 6m². Brak bieżacej wody, którą można tylko kupić w wielkim kanistrze od ulicznego sprzedawcy, kompletny brak kanalizacji, zakurzone czerwonym piachem uliczki i wszędzie walające się śmieci. Ale w tych slumsach, skąd pochodzi nasz kierowca “choć nie ma przemysłu, jest wiele biznesu” (brzmi to jak straszny żart). Widzimy więc budy z używanymi butami i mnóstwo innych dziwnych przechodzonych przedmiotów. Dworzec autobusowy, na który docieramy, jak wszystkie placowki publiczne w Kenii ma swoją własną ochronę. Miły pan w okienku stwierdził, że autobus do Nairobii będzie “soon”, obawiając się afrykańskiego pojmowania czasu nie spodziewaliśmy się , że “soon” to tylko około 30 minut i pojawił sie autobus. Droga z Mombasy do Nairobi zajmuje około 8 godzin i wiedzie przez slamsowe przedmieścia Mobmasy a potem przez park Tsavo. Tak więc przez 8 godzin mieliśmy przyjemność podziwiać cuda kenijskiej przyrody- baobaby, akacje, ogromne kopce termitów, małpy i stada zebr! Niesamowite! Do Nairobii docieramy około 18 tej i to co się dzieje na ulicach przekracza nasze europejskie pojęcie ruchu drogowego; zasady ruchu drogowego nie obowiązują nikogo, jedyną regułą jest wszechwładny klakson. Niestety daliśmy się zwieść naszemu przewodnikowi, który donosił, że w Kenii wszędzie i za wszystko można płacić w amerykańskich dolarach, co okazało się kompletną bzdurą. Docieramy do Nairobii w sobotę późnym wieczorem (ściemnia się około 19tej i wtedy już możne nie być tak fajnie) wszystkie kantory i banki są już zamknięte, nie pozostaje nam nic innego jak piesza wycieczka do hostelu. Na szczęście z pomocą przychodzi nam sympatyczne rodzeństwo, które nie oczekując nic w zamian prowadzą nas do naszego hostelu. Było to coś czego zupełnie się nie spodziewaliśmy, tym bardziej, że bynajmniej nie było im to po drodze, byliśmy pod ogromnym wrażeniem ich gościnności. Są zaskoczeni, że decydujemy się iść pieszo- nawet nasz ciemnoskóry ochroniarz stwierdza, że by się bał. Padamy z nóg, jeszcze tylko kolacja, na którą standarowy czas oczekiwania to około 1,5 h, nie ma pośpiechu, mamy czas, tutaj nikt się nie śpieszy!