Poranek w Varanasi był niemniej gorący niż wczorajszy wieczór, jest jeszcze za gorąco, żeby wychodzić…hotel jest przyjemny, czysty i ma wi-fi, korzystamy póki możemy. Po południu, kiedy wydaje nam się, że jest troszkę chłodniej idziemy zobaczyć co też  jest takiego w tym miejscu co sprawia, że jest tak niesamowite przyciąga tysiące ludzi. Pierwsze kroki kierujemy w stronę Gangesu i położnych nad nim Ghat. Święta rzeka Ganges jest miejscem gdzie Hindusi dokonują rytualnego oczyszczenia, gdzie wyrzucane są prochy zmarłych skremowanych nad Gangesem a także ciała sadhu, i innych osób, których nie ciał nie wolno kremować. Ganges to również swego rodzaju miejska pralnia a i myjnia dla krów. Nabrzeże tętni życiem cały czas,  pełno świątyń, ołtarzy a co za tym idzie mnóstwo ludzi oddających hołd swoim bogom.

 Ganges jest światkiem niemalże wszystkich ważnych momentów w życiu Hindusów to tu przychodzą celebrując śluby i udając się w ostatnią drogę. Niestety niezwykły klimat tego miejsca nieco psują wszechobecne śmieci i co za tym idzie okropny smród. Varanasi to nie tylko Ganges ale i plątanina małych, wąskich, często ślepych uliczek, pełnych ulicznych sprzedawców owoców, warzyw, innych dóbr, a także ulicznych garkuchni, krawców, i innych rzemieślników. Wszyscy sprzedawcy ochoczo zachęcają do zapoznania się z ich produktami, częstują herbatką (zwykle pije się ją z maleńkich glinianych czarek, które po wypiciu herbaty należy wyrzucić i rozbić, aby przypadkiem niedotykalni nie mogli pić z tej samej czarki)a potem to już tylko uzgadnianie ceny i już można liczyć zyski.
Varanasi jest niezwykle również, dlatego, że tutaj bardziej gdziekolwiek indziej w Indiach widać jak bardzo żywa jest struktura kastowa. Bramini otaczani są niezwykłym szacunkiem, czcią, oczywiście mogą wiązać się tylko z przedstawicielami swojej kasty, niedotykalni natomiast są wykluczenie ze społeczeństwa i nie mają szans na awans społeczny i wyjście ze swojej kasty. Dla kogoś wychowanego w bądź co bądź liberalnej Europie jest to nie tylko smutne ale i niemożliwe do zrozumienia.
Varanasi z całą swoją intensywnością kolorów, zapachów, dźwięków, ludzi i tradycji jest dla nas na tyle ciekawe, że postanawiamy to spędzić dwa dni, po czym następnego dnia jedziemy do Kahajuraho. Małego miasta znanego z niezwykle pięknego kompleksu świątyń z motywami z Kamasutry.

Docieramy do Sonauli i naszym oczom ukazuje się owiana kurzem, brudem, otoczona tłumem przechodniów rowerzystów, busiarzy i górą śmieci brama z napisem Weclome to India. Przejście graniczne i po nepalskiej i po indyjskiej stronie jest bardzo prowizoryczne z tą różnicą, że w Nepalu tylko jeden człowiek ogląda nasze paszporty  i wizy a po indyjskiej stronie pięciu. Po  przekroczeniu granicy łapiemy autobus do Gorakhpur skąd mamy nocny pociąg do Varanasi.

Nie wiemy czemu, ale na mapie odległości wydaja się zupełnie inne niż w rzeczywistości- łatwo je palcem przejechać i od razu następna miejscowość. W życiu niestety nie ma tak łatwo. Od razu po zjechaniu na równinę temperatura rośnie do 36 w cieniu. Jest tak gorąco, że mózg się gotuje a tu jeszcze kierowca autobusu postanowił umilić czas puszczając jakiś boolywoodski hit na pełen regulator, wokół natomiast wszyscy pasjami używają klaksonów. Jest tak głośno, że nie słyszymy własnych myśli, o jakiejkolwiek rozmowie nie ma nawet co marzyć……

Nocny pociąg do Varanasi Kiedy wreszcie docieramy do Gorakhpur jest już dawno po zmroku, jednak wciąż dużo czasu do odjazdu pociągu. Pierwsze kroki kierujemy na dworzec kolejowy i przeżywamy szok, pełno tam bezdomnych, chorych, niepełnosprawnych, młodych matek z maleńkimi dziećmi a do tego smród i pełno śmieci.

Grzecznie stajemy w kolejce tzn Wojtek staje gdyż kasa dla kobiet jest po przeciwnej stronie dworca,  niestety kasjer nie bardzo mówi po angielsku i odsyła nas do kasy dla cudzoziemców, a tak już inna historia pan zaprasza nas do kasy do swojego pokoiku i bez najmniejszego problemu po wypełnieniu druczku – zamówienia drukuje nam bilet. Wybieramy oczywiście wagon sypialny tzw sleeper, jak na warunki azjatyckie jest całkiem ok. Do Varansi docieramy około 5 rano i jesteśmy potwornie zmęczeni ulegamy grzeczny i jak na Indie subtelnym sugestią sympatycznie wyglądającego siwowłosego pana, który zabiera nas do hotelu. Jesteśmy tak zmęczeni, że jest nam wszystko jedno byle szybko, bezpiecznie i w rozsądnej cenie. Hotel, który nam doradzono okazał się świetnym wyborem, co byliśmy w stanie docenić już przy śniadaniu.